We gingen naar Almere om de Odyssee te zien. In Amsterdam was-ie overal uitverkocht. Tenminste, qua IMAX. En we moesten hem in IMAX zien, zo hadden we begrepen. Gelukkig was er een prima treinverbinding: met een half uur zouden we er zijn, zo had 9292.nl de vorige dag beloofd.
De dag zelf bleken er treinen uitgevallen vanwege hitte op het spoor. Wel konden we met de trein naar Weesp en daar een bus pakken. Op het station van Weesp haalde ik uit een automaat een mars, die voor de helft gesmolten bleek. In de bus werd ik misselijk, ook al keek ik uit het raam. Het uitzicht betrof een eindeloze aaneenschakeling van landschappen in aanbouw.
De bioscoopzaal was lekker koel en amper voor de helft gevuld. Blijkbaar zijn de avonturen van de listige legende niet overal even populair, vormen minions hier geduchte concurrenten. Zoals verwacht was het scherm nogal groot, Matt Damon was echt reusachtig. Omdat álles zo gigantisch was, voelde de cycloop haast aaibaar.
De bus terug kwam een half uur te laat. We vernamen dat de ov-problemen waren toegenomen en er daarom nu partybussen in werden gezet. Onze bus had inderdaad kleurrijke knipperlichtjes, maar de enorme speakers die bij elke bocht vervaarlijk heen en weer zwiepten zwegen onheilspellend. Ik vroeg me af hoeveel van onze medereizigers ook naar de Odyssee geweest waren; dat ik niemand herkende zei vrij weinig.
Halverwege de Hollande Brug begon de bus al ratelend tot stilstand te komen.
‘Hier was ik dus al bang voor,’ kraakte de buschauffeur door de intercom.
Het was bijzonder benauwd in dit volgepakte voertuig, de airco had het alleen maar heel even gedaan. De buschauffeur probeerde in contact te komen met collega’s, maar ook dat systeem leek niet te willen werken. Hij maande ons daarom allemaal uit te stappen. Enkele kilometer door weilanden wandelen en dan zouden we een halte moeten bereiken, waar we mogelijk konden worden opgepikt. Hopelijk hadden we genoeg water bij ons, merkte hij droogjes op.
Zodra we allemaal waren uitgestapt gebeurde iets waar al dagen voor gebeden werd: het begon keihard te regenen. In de verte klonk onweer. Wat voor ontberingen ons nog meer te wachten stonden daar viel enkel naar te gissen, maar dat we voorlopig niet thuis waren dat stond hoe dan ook wel vast.
