Steeds beter lukt het om mij door stations voort te bewegen, zonder te vallen voor de vele verleidingen van de snelle hap. Terwijl dönerdampen en saucijsaroma’s mijn neusvleugels hun kanten op trekken, stamp ik standvastig door naar het volgende perron. Een onoverwinnelijke trots voel ik dan opwellen in mijn borst. Hoe lang de dag ook is die ik achter mij heb liggen, hoeveel tijd ik ook nog te verdoen heb voor een zoveelste vertraagde trein schijnt te gaan vertrekken, ik ben sterker dan dat.
Regelmatig galmen de woorden van mijn diëtist Benno door mijn hoofd:
‘Je brein houdt jou steeds voor de gek, maar jij moet leren hém voor de gek te houden. Laat maar eens zien wie er de baas is!’
Maar natuurlijk mag er zo nu en dan een uitzondering gemaakt worden. Of misschien móet dat zelfs wel, om mij eraan te herinneren dat ik ook maar een mens ben. Een mens met vele kanten, een mens met een brede smaak en immer goede trek. Een mens die het verdient om af en toe in de watten te worden gelegd.
Dus toen ik het schermpje van snack-keten Smikkels passeerde met daarop een bak softijs overgoten met dampende chocoladesaus en de tekst: HotColdChoq, probeer het nú!, wist ik meteen wat voor dag dit was. Een dag om mijn menselijkheid te eerbiedigen.
‘Nou, doe mij maar zo’n HotColdChoq,’ zei ik tegen de verveeld ogende vrouw aan de andere kant van de snackbalie.
Ach, natuurlijk zal het nergens naar smaken. Daar gaat het ook niet om. Het is echt niet zo dat ik een onderontwikkelde smaak heb. Nog geen twee weken geleden hadden mijn geliefde en ik een acht-gangen-diner genuttigd in een uiterst voornaam etablissement.
Paarse bloemetjes op een bedje van inktviskuit.
Gekarameliseerde oesters in een hutje van aardpeer.
Tagliatellesliert geïnjecteerd met gepocheerde kolibrienier.
Nu wilde ik softijs met chocoladesaus. Wárme chocoladesaus.
‘Hebben we niet,’ sprak de verveeld ogende vrouw, ‘maar we hebben wel de gewone choco-sundae.’
Het was maar al te makkelijk geweest daar ‘ja’ op te zeggen, ik stond hier nu toch. En daar dan meteen ook gelijk een kroketje bij, om de teleurstelling weg te vreten. Maar nee, hier trapte ik niet. Dat ik mij op deze dag had toegestaan voor de HotColdChoq-zonde te vallen, betekende natuurlijk niet dat nu alles geoorloofd was.
‘Nee dank u,’ sprak ik manmoedig, ‘dan kom ik een ander keertje terug.’
Het andere keertje was de volgende dag. Waarom ook niet, het zat nu toch in mijn hoofd. Ze keek iets minder verveeld, maar verder leek het erop dat dit dezelfde vrouw was die voor me stond.
‘Een HotColdChoq graag,’ zei ik enigszins guitig, voor het geval ze me zou herkennen en denken dat dit mijn enige tekst was in het oersaaie toneelstuk waar wij ons in bevonden. Als ze me al herkende, gaf ze daar weinig blijk van. Misschien was ik ook wel niet de enige niet die hier naar vroeg. Probeer het nú! stond nog steeds op het schermpje boven haar. Ik kon toch niet de enige zijn die zich daardoor aangesproken voelde?
‘Hebben we niet, maar we hebben wel de gewone chocolade-sundae.’
‘Ja, dat snap ik, dat jullie dat hebben, maar het was me echt te doen om de warme variant.’
‘Het spijt me meneer, die hebben we niet.’
‘Nu op dit moment niet, of überhaupt niet?’
‘Op dit moment.’
‘Dan kom ik een ander keertje terug.’
En wéér lukte het mij de stationshal te verlaten zonder plaatsvervangende consumptie. Het leek wel alsof ik superkrachten had.
Bijna een volle week lukte het mij de Smikkels te negeren, overigens zonder dat de HotColdChoq - met z’n kittige q - ook maar een moment mijn gedachten verliet. Daarna was het tijd voor de herkansing, een nieuwe start.
Er stonden twee lange rijen, het was ook al bijna etenstijd te noemen. Ik zag de verveelde vrouw vooral de linkerrij helpen, dus ik sloot me aan bij de rechter. Vanaf nu zou alles anders zijn.
‘Doet u mij maar zo’n HotColdChoq,’ wees ik naar het scherm boven de hip uitziende jongen voor me.
‘Ai,’ zei hij, ‘die hebben we niet helaas. Wel de gewone choco-sundae, ook lekker hoor.’
‘En wanneer hebben jullie déze dan weer?’
‘Moeilijk te zeggen, gaat denk ik zeker wel een maandje duren. Dat hele apparaat is stuk.’
Had zijn collega, die nu een zak patat stond leeg te kieperen boven de frituur, dat niet kunnen zeggen? Of was het apparaat vorige week nog niet stuk en is dit allemaal weer een opeenstapeling van ongelukkige toevalligheden?
‘Maar er staat probeer nú. Ik wil het nú proberen, niet over een maandje.’
Ik schrok van mijn overslaande stem. Was dit de stem van de persoon die ik nu geworden was? Of was ik dat altijd al?
‘Snap ik, het spijt ons erg meneer.’
‘Maar waarom, als jullie apparaat stuk is, waarom waarom waarom hebben jullie dat daar dan staan, op dat scherm?’
De jongen keek er nog eens naar alsof-ie het nu voor het eerst echt zag.
‘Ach, dat is toch helemaal geautomatiseerd. Kunnen wij niks aan veranderen hoor.’
‘Dus bij een ándere Smikkel hebben ze het dan mogelijk wél?’
‘Ja, daar ga ik wel vanuit.’
Van pure opluchting bestelde ik een patatje oorlog en bevrijdde daarna een nasischijf uit haar huisje.
Op bijna alle grotere stations die ik passeer zit wel een Smikkels. Het was dus slechts een kwestie van mijn route lichtelijk aanpassen. Dan was ik maar iets later thuis, dat zou het toch wel waard zijn. Dan kon ik die hele HotColdChoq - die natuurlijk vreselijk zou tegenvallen, daar mocht je toch wel vanuit gaan - eindelijk uit mijn gedachten zetten. Dan kon ik verder met mijn leven.
Dat ze op Zaandam, Duivendrecht en Science Park ook al geen HotColdChoq konden serveren, was al op enige afstand te voorspellen. Daar stond het namelijk helemaal niet op het scherm. Blijkbaar toch allemaal niet zo geautomatiseerd.
In hoeveel bussen en trams ik inmiddels had gezeten, wist ik niet meer. Om deze hele rondreis niet voor niets gemaakt te hebben, bestelde ik overal iets kleins en soms nog iets voor ’t idee. Zo’n gewone choco-sundae bleek er toch ook wel best in te gaan. Als ik nou de eerstvolgende sprinter naar Almere nam, kon ik voor sluitingstijd Hilversum nog proberen. M’n vrouw had ik al laten weten dat het een latertje werd en ze vooral niet met eten hoefde te wachten.
