Ach, wat is het de laatste tijd toch windstil op mijn site en substack. Dat zal voorlopig nog wel even zo blijven, vanwege stapels examens die mijn uren opslurpen. Maar De Keuze van mei kan toch niet langer op zich laten wachten, de maand is potdomme al bijna voorbij! Daarom heb ik tussen de bedrijven door een playlistje in elkaar gedraaid en dat is weer een ouderwets schizofreen klankenbouquetje uit allerhande tijdperken en werelddelen geworden.
Met wel een kleine wijziging ditmaal. Ik zit momenteel in between steaming services. Na exact een decennium trouwe dienst, begonnen ook voor mij de Spotify-bezwaren teveel op te stapelen. Ik heb nu een proefabo op Qobuz, dus daar leidt onderstaande link heen. Deze dienst ben ik nog een beetje aan het verkennen. Ik zie een hoop pluspunten, maar ook enkele mindere zaken. Zo kan ik niet meer zo’n kek eigen hoesje bij m’n playlists zetten, zoals ik zo gewend was te doen. Ach, het leven is ook geven en nemen.
Het openingsnummer van deze Keuze was toepasselijk genoeg het allerlaatste duwtje dat ik nodig had om mijn streaming-vleugels te spreiden. Want de onwaarschijnlijke maar toch o zo kloppende samenwerking tussen helden Tom Waits en Massive Attack bleek op Spotify onvindbaar. En wat een song is dit zeg, zo indringend grimmig als waar deze tijden maar om vragen.
En natuurlijk mochten er geen nummers ontbreken van de bands die ik de laatste tijd live zag. Ten eerste Tame Impala, die mijn dochter en mij temidden van drieëntwintigduizend anderen in een totale trance bracht. Over deze gedeelde liefde schreef ik eerder hier. A behoort tot de generatie die zich liever niet laat verrassen en daarom van tevoren uitvoerig setlists uitpluist, gelukkig spoilerde ze niet dat papa’s lievelingsnummer de show zou openen. In het jaar dat die plaat uitkwam was zij 1 en zag ik ze in Paradiso, met dat nummer toen juist als afsluiter. Kevin & co zijn op een steeds grotere schaal gaan opereren, maar de muziek zelf was altijd al monumentaal.
Twee weken daarvoor zag ik Big Thief, een band waarbij het weinig zin heeft om setlists te bestuderen; Adrianna en haar mannen spelen doodleuk elke avond een andere set. Hun laatste album is amper een half jaar oud, maar ze lijken er al op uitgekeken. Ze speelden er drie songs van en drie keer zoveel nummers die zoveel nieuwer zijn dat ze nog niet eens zijn uitgebracht, hun fans kijken daar niet van op. Ook klonk er enig werk van Adrianna’s wonderschone soloplaten. Anything was het hoogtepunt van de avond en sluit deze Keuze af.
Verder moest er ook zeker een nummer op van Timber Timbre, het project van de vorige maand overleden Taylor Kirk. ‘Orbison meets Lynch’, zo kan je deze muziek wel omschrijven. Een beetje in diezelfde vreemde sferen verkeert de al even diep galmende Daughn Gibson. En die ene Bill, nee ik bedoel juist die andere, is hier ook van de partij.
Verder nog ruimte voor spottend engagement uit Belfast, een gezonde portie jaren ‘70-afrojazzfunk en een discoknaller van die ene popkoning, want waarom ook niet. En maar liefst twee nummers aan Indiase klanken, waarvan eentje met een tovenaar uit Oxford en de ander van een intrigerende sereniteit. En o ja, dan hebben we nog Gum, het soloproject van de gitarist van Tame Impala (dat feitelijk ook een soloproject is, maar live dan weer een band).
Nou, voor ik verder in zinnen als de voorgaande verstrikt raak, ga ik maar weer verder nakijken. In doodse stilte uiteraard, want aan achtergrondmuziek heb ik een broertje dood.
01. Massive Attack & Tom Waits - Boots On The Ground (2026)
02. Kneecap - Carnival (2026)
03. Shye Ben Tzur, Jonny Greenwood and The Rajasthan Express - Shemesh (2026)
04. Jagjit Singh - Garaj Baras (1994)
05. Cymande - Dove (1972)
06. Bill Withers - Use Me (1972)
07. The Jacksons - Can You Feel It (1980)
08. Tame Impala - Apocalypse Dreams (2012)
09. Gum - Expanding Blue (2026)
10. Daughn Gibson - Saint Paul (2026)
11. Timber Timbre - Run From Me (2014)
12. Adrianna Lenker - Anything (2020)
Mede-Qobuzianen beluisteren de lijst hier.
Maak je gebruik van een ander medium, dan mag je het eigenhandig bij elkaar sprokkelen (alleen zal het openingsnummer dus mogelijk ontbreken).
De Keuze van Kas is mijn maandelijkse playlist, met daarin recente muzikale vondsten, maar ook vertrouwde favorieten of (her)ontdekkingen uit een verleden. De ene keer komen die samen in een coherente flow, de andere keer vliegt het lekker vele kanten op. En o ja, het moeten elke keer twaalf nummers zijn, niet meer en niet minder. Omdat het universum al chaotisch genoeg is.
