Deze maand weer een bomvolle playlist, met een hoop nieuwe nummers plus enkele afgestofte parels. Het muziekjaar is nu wel écht op gang gekomen; opeens bleek ik allemaal concerten in de agenda te hebben staan. Vorige week was ik maar liefst drie avonden in good old Paradiso, lang geleden dat ik een lidmaatschap zo optimaal heb weten te benuttigen. Aangezien ik toch ook een dagje ouder word en elke werkdag om zessen naast mijn bed dien te staan, zal ik er nog wel even van moeten bijkomen, maar geslaagd was dit mini-festival zeker wel.
Twee avonden achter elkaar zag ik mijn oude liefde Belle & Sebastian: op maandag met een integrale uitvoering van hun klassieker Tigermilk en op dinsdag met die andere klassieker If You’re Feeling Sinister. Beide platen vieren hun dertigste verjaardag en hebben mijn smaak grotendeels gevormd. Mijn obsessie voor deze band heb ik hier eerder beschreven, naar aanleiding van mijn kortstondige ontmoeting met frontman Stuart Murdoch. De tweede helft van beide concerten stond in het teken van een greep uit de rest van hun rijke oeuvre, waarbij ze slechts één song dubbel speelden. Het onweerstaanbare Lazy Line Painter Jane sloot de tweede avond af en is mijn keuze voor deze Keuze.
Op vrijdag ging ik dan naar nóg zo’n band die ik al vaak gezien heb maar waar het moeilijk genoeg van te krijgen is: Altin Gün. Zij presenteerden hun nieuwe album Garip, gebaseerd op het werk van de Turkse volksheld en saz-virtuoos Neşet Ertaş. Altin Gün maakt daar uiteraard iets volstrekt eigens van, zoals deze synth-spacetrip (zowel op plaat als live mijn onbetwiste favoriet).
Wie ook niet mag ontbreken, is het Libanese genie Yasmine Hamdan. Een nummer van haar laatste album schopte het zowaar tot de Kasmix van vorig jaar. Vandaag kies ik een ouder liedje, al speelde ze die niet toen ik haar drie weken geleden zag. Op de zevende verdieping van Tivoli was dat, in een zaal genaamd Pandora. Ontoepasselijke naam wel, zo’n betoverend concert kan nu juist een medicijn tégen onheil (zoals dat over de wereld, waaronder haar thuisland, alleen maar verder toeneemt) vormen.
In deze tijden ook niet zo gek dat Warchild weer eens met een charity album op de proppen komt. En wat een waslijst aan fantastische namen heeft daar aan meegewerkt zeg! Uit die grabbelton kies ik hier voor de Pakistaanse nachtegaal Arooj Aftab, die voor deze gelegenheid samenwerkt met muzikale duizendpoot Beck. Zij durven zich te branden aan een hymne die al door Nina Simone én Jeff Buckley onsterfelijk is gemaakt, maar laten het klinken alsof je het voor het eerst weer hoort.
En dan zijn er nog de hartverwarmende bromberen Bonnie ‘‘Prince’’ Billy en Bill Callahan, die in het verleden wel eens de handen ineen sloegen maar deze maand los van elkander hun zoveelste meesterwerkjes afleverden. Beide bewenen de mensheid met hun kenmerkende bitterzoete humor. Ome Bill voor zijn doen enigszins simplistisch in dit lied, maar ergens is dat ook wel eens verfrissend.
Mmm, dit waren dan toch weer best uitgebreide liner notes, en dan te bedenken dat ik over meer dan de helft van deze liedjes geen woord geschreven heb. Laat ik er dan maar een verschrikkelijk cliché tegenaan gooien over dat die voor zich moeten spreken. Veel luisterpret!
01. The Browns - The Three Bells (1959)
02. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)
03. Rolling Blackouts Coastal Fever - Sunburned In London (2026)
04. Belle & Sebastian [ft. Monica Queen] - Lazy Line Painter Jane (1997)
05. ? & The Mysterians - 96 Tears (1966)
06. Altin Gün - Bir Nazar Eyledium (2026)
07. Yasmine Hamdan - Shouei (2013)
08. Arooj Aftab & Beck - Lilac Wine (2026)
09. Nina Simone - Plain Gold Ring (1958)
10. Townes van Zandt - Fare Thee Well, Miss Carousel (1969)
11. Bonnie ‘‘Prince’’ Billy - Life Is Scary Horses (2026)
12. Bill Callahan - Computer (2026)
13. Gorillaz [ft. Bizarrap, Kara Jackson & Anoushka Shankar] - Orange County (2026)
Spotify-luisteraars beluisteren de lijst hier.
Maak je gebruik van een ander medium, dan mag je het eigenhandig bij elkaar sprokkelen.
De Keuze van Kas is mijn maandelijkse playlist, met daarin recente muzikale vondsten, maar ook vertrouwde favorieten of (her)ontdekkingen uit een verleden. De ene keer komen die samen in een coherente flow, de andere keer vliegt het lekker vele kanten op. En o ja, het moeten elke keer twaalf nummers zijn, niet meer (nou vooruit, hééél soms eentje meer) en niet minder. Omdat het universum al chaotisch genoeg is.
Check mijn voorgaande Keuzes hier.
