Zo, is het alweer tijd voor de zesde KvKas van dit kalenderjaar. En de tweede gemaakt op Qobuz, de streamingdienst waarover ik vorige keer schreef dat ik het nog aan het verkennen was. En ook al blijf ik bepaalde aspecten jammer vinden (zoals geen eigen hoesjes bij playlists kunnen plaatsen en een app die soms wat kuren heeft), ben ik voldoende overtuigd geraakt door alle positieve kanten (betere betaling aan artiesten, geen dubieuze investeringen, geen AI-meuk en bovendien een fantastisch geluid) om definitief over te stappen.
Maar goed, dat zijn uiteraard allemaal randzaken. Het draait om de muziek, dus wat valt er te zeggen over mijn selectie voor deze maand? Wel, op de eerste plaats dat het onevenredig veel verse klanken bevat. Slechts een kwart van dit twaalftal is ouder dan twaalf weken. Soms heb je nu eenmaal van die periodes dat er heel veel moois uitkomt en dat was nu het geval.
Laten we dan maar met de drie oudjes beginnen, die dan ook wel echt lekker oud zijn. Zij bieden het volgende:
Stadsromantiek uit het veel te korte oeuvre van een verlegen folklegende.
Een romantisch deuntje gloedvol geïnterpreteerd door een onlangs overleden opperblazer.
En een seizoensstandard door bitterzoetgevooisde barokpoppers.
(Ik behandel deze nummers overigens in exact omgekeerde volgorde, zo recalcitrant ben ik dan ook wel weer.)
Dan wat de recente releases betreft, zijn loners Morby en Vile uiteraard verplichte kost. Hun nieuwe albums zijn weer briljant van begin tot eind. Dat van Morby gebracht vol hartverwarmende midwestern-pathos, dat van Vile met zijn kenmerkende geestige gefröbel. Plus de kracht van repetitie, zoals deze onwaarschijnlijke oorwurm wel bewijst.
Wat minder de aandacht vasthoudt is de nieuwe Future Islands; hun heerlijke maar toch ook wat beperkte stijl is wellicht niet zo geschikt voor de duur van een dubbelalbum. Maar die bizarre stem van Herring weet toch altijd wel een glimlach op mijn gezicht te toveren, automatisch zie ik zijn podiumcapriolen dan ook voor me. En natuurlijk blijven er parels in de pap te vinden, zoals dit stukje dansbare tragiek.
Ook wat wisselvallig is de nieuwe Macca, maar uiteraard valt er enkel bewondering op te brengen dat iemand met zijn staat van dienst ook als hoogbejaarde nog probeert verrassend uit de hoek te komen. Dit liedje is tekstueel enigszins creepy te noemen en muzikaal ietwat bipolair. Van dit kereltje gaan we nog een hoop horen, wat ik je brom.
Dan hebben we nog een weemoedig wiegelied van Californische nachtegaal Alela Diane.
Hypnotiserende indieklanken van het Zuid-Duitse The Notwist.
En de altijd vele karakters spelende Nieuw-Zeelandse Aldous Harding, die als zichzelf toch het wonderlijkst blijft klinken.
Ten bijna slotte een nummer van ‘die andere gitarist’ van Radiohead. Tja, eeuwig wonderkind Jonny met zijn duizend-en-één projecten (in de vorige KvKas nog in Indiaas gezelschap) hoeft weinig meer te bewijzen, maar sympathieke pedalenverzamelaar Edje is pas laat begonnen met uitvogelen wat hij buiten het moederschip wil creëren. Dat klinkt soms nog iets te zoekend, maar van deze orkestrale onderdompeling word ik wel warm.
En dan eindigen we met mystieke elektronica uit de Schotse Hooglanden. Zo zijn we compleet ergens anders beland dan waar we begonnen waren. Ruim binnen een klokuur is een puike reis volbracht en onderweg bent u ook nog eens goeddeels up-to-date geraakt van alle nieuwe toffe platen, om de komende tijd lekker verder te luisteren. De rekening die volgt later wel.
01. The Zombies - Summertime (1965)
02. Sonny Rollins - Till There Was You (1958)
03. Paul McCartney - As You Lie There (2026)
04. Future Islands - The Chase (2026)
05. Aldous Harding - Worms (2026)
06. The Notwist - Teeth (2026)
07. Kevin Morby - 100,000 (2026)
08. Kurt Vile - Chance To Bleed (2026)
09. Alela Diane - Dusty Roses (2026)
10. Nick Drake - At The Chime Of A City Clock (1970)
11. Ed O’Brien - Blue Morpho (2026)
12. Boards Of Canada - You Retreat In Time And Space (2026)
Mede-Qobuzianen beluisteren de lijst hier.
Maak je gebruik van een ander medium, dan mag je het eigenhandig bij elkaar sprokkelen.
De Keuze van Kas is mijn maandelijkse playlist, met daarin recente muzikale vondsten, maar ook vertrouwde favorieten of (her)ontdekkingen uit een verleden. De ene keer komen die samen in een coherente flow, de andere keer vliegt het lekker vele kanten op. En o ja, het moeten elke keer twaalf nummers zijn, niet meer en niet minder. Omdat het universum al chaotisch genoeg is.
